Jonge humanisten: samen zoeken naar betekenis in een druk leven

Wat gebeurt er als je even uit de dagelijkse stroom stapt en samen met anderen stil durft te staan bij wat voor jou van waarde is? Aniek de Lange, een van de mensen achter de Jonge humanisten in Amersfoort, vertelt over de kracht van hun bijeenkomsten.

In een levensfase waarin werk, relaties en verantwoordelijkheden elkaar snel opvolgen, creëert zij samen met anderen een plek voor reflectie, herkenning en ontmoeting. Niet vanuit vaste antwoorden, maar vanuit het gesprek en de gedeelde zoektocht naar zingeving en verbinding.

‘Het idee achter Jonge humanisten is eigenlijk heel simpel: we zien dat jonge mensenondervertegenwoordigd zijn bij de activiteiten van het Humanistisch Verbond, en juist voor hen willen we een plek creëren om samen te komen.’

‘We richten ons grofweg op mensen tussen de 25 en 45 jaar, een periode waarin veel gebeurt. Werk, relaties, soms kinderen, soms juist andere keuzes. Het gaat ons niet om leeftijd op zich, maar om herkenning. Mensen geven vaak aan dat ze het fijn vinden om met leeftijdsgenoten te praten, juist omdat je tegen vergelijkbare vragen aanloopt, terwijl we tegelijk blijven zoeken naar verbinding tussen generaties.’

‘Waarschijnlijk herken je wel het gevoel dat je zo opgeslokt raakt door het leven en alle dagelijkse beslommeringen dat je bijna vergeet om even stil te staan. Je werkt, je hebt weekend, je denkt: even uitrusten, en voor je het weet zit je alweer in de volgende werkweek.Dat gevoel is voor mij een belangrijke reden waarom ik me inzet voor de bijeenkomsten van Jonge humanisten in Amersfoort, zodat deze opzet kan voortbestaan en ook meer en meer gelijkgestemden kan aantrekken. De bijeenkomsten die we organiseren zijn momenten waarop je even mag uitzoomen. Even kijken: wat vind ik eigenlijk belangrijk, en leef ik daar nog naar?’

Laagdrempelig en kleinschalig

‘Hoe zo’n bijeenkomst eruitziet is eigenlijk heel laagdrempelig. We zijn qua grootte niet enorm, dus meestal houden we het gewoon in het groepje. We bedenken van tevoren gespreksvragen, en die ondersteunen het gesprek. Het is niet heel strikt zo van ‘nu moet jij’. Meestal liggen de vragen in het midden, iemand pakt er eentje en zegt hoe diegene ernaar kijkt. Soms reageert iemand daarop en ontstaat er vanzelf een gesprek, soms denk je: hier hebben we niet zo veel over te vertellen, we gaan door naar de volgende.’

‘We werken met verschillende thema’s, vaak heel concreet. Zo hadden we het een jaar geleden over goede voornemens; en dan niet als lijstje dat toch weer mislukt, maar vanuit de vraag: wat vind je eigenlijk belangrijk, waar loop je steeds tegenaan en welke kleine stap kan dit keer wél lukken? Dat soort gesprekken maakt voor mij het verschil. Daarnaast kwamen thema’s als optimisme, vrijheid, gender en geweldloos communiceren aan bod, steeds in gesprek met elkaar en gekoppeld aan ieders eigen ervaring.’

Elkaar opzoeken en supporten

‘Het idee is dat de Jonge humanisten niet alleen via deze bijeenkomsten samenkomen, maar met elkaar echt een community vormen. Daarom hebben we sinds een paar maanden ook een Signal-groep. Het idee is dat daar ook iets kan ontstaan buiten de vaste bijeenkomsten om. Als iemand een keer een evenement ziet dat misschien helemaal niks met het Humanistisch Verbond te maken heeft, maar wel interessant is, dan kan je dat delen. Of als je ergens heen wil en je zoekt iemand om mee te gaan, dat je niet alles alleen hoeft te doen.’

Voor mij zit de waarde ook in dat gemeenschapsgevoel. Het is best een individualistische wereld geworden; iedereen is met z’n eigen ding bezig. Dan is het fijn om mensen te kennen waar je op terug kan vallen, of in elk geval mensen met wie je samen kan praten over de grote vragen in het leven. En je hoeft daar ook helemaal geen basiskennis humanisme voor te hebben. Voor mijzelf geldt dat ik heel veel dingen van het humanisme niet weet, en dat is prima. Het gaat er meer om of je het interessant vindt om na te denken over bijvoorbeeld zingeving. En ook: weet dat je gewoon een keer kan komen kijken, en zelfs alleen luisteren, maar je zit dus nergens aan vast.’

‘We staan overigens ook open voor andere vormen. We doen nu vooral gesprekken, maar als mensen uit de regio denken: ik vind dit interessant, alleen ik zit meer te denken aan een lezing, of iets anders, twijfel niet je te melden. Het gaat ons niet om een strak stramien. Het gaat ons om het samen doen, en om af en toe even uitzoomen. Even voelen: oh ja, wat vind ik eigenlijk belangrijk, en leef ik daar ook naar?’

Hedwig Wiebes

Freelance journalist