Zodra het donker wordt telt aandacht als verzet

Er sijpelt weinig nieuws naar buiten uit Iran. Wat wél doorkomt, snijdt door alles heen. Artsen die cijfers delen via satellietverbindingen, ziekenhuizen waar bloed ontbreekt en gewonden worden opgepakt aan hun bed. Internet dat uitgaat zodra de straten vollopen. Macht die zichzelf handhaaft door angst te zaaien, door zichtbaarheid en contact te belemmeren.

Het geweld richt zich op plekken die een samenleving bij elkaar houden. Op zorg, die geen veilige haven meer is. Op zichtbaarheid, die wordt afgesneden zodra mensen samenkomen. Op nabijheid, die verdacht wordt gemaakt. Ogen raken beschadigd, stemmen verdwijnen, wonden worden bewaakt door dezelfde macht die ze veroorzaakte. Wie hulp zoekt, loopt gevaar. Wie filmt, verdwijnt. Wie telt, telt in het geheim.

Dit is wat er gebeurt wanneer macht geen getuigen duldt.

Menselijkheid leeft bij ruimte. Ruimte om gezien te worden, om te zorgen, om te spreken. Wanneer die ruimte wordt dichtgedrukt, dreigt gewenning. Het beeld wordt zwart, aandacht verschuift, doden raken los van hun namen.

Menselijkheid verdraagt geen verduistering. Ze vraagt aanwezigheid, juist wanneer zicht wordt ontnomen. Zodra het donker wordt, telt aandacht als verzet.