Direct naar de inhoud
Humanistisch Verbond , go to home

Jij en ik, wij samen: Gianni da Costa


GIANNI DA COSTA (41) is initiatiefnemer van Giving Back Projects, een weekendschool voor kinderen van ongedocumenteerde arbeidsmigranten in Amsterdam.

‘Voor mij betekent solidariteit: er voor anderen zijn. Ongeacht onze verschillen, ongeacht onze kleuren, ongeacht onze afkomst. De mens zien. Solidair zijn is ook: ervoor zorgen dat anderen het goed hebben. Ik ben van mening dat ik het pas goed heb als anderen het ook goed hebben. In het leven moet je worden wie je bent.

Voor mij, als sociaal- maatschappelijk betrokken persoon, was de koek in de financiële wereld waar ik werkte op een gegeven moment op. Nadat me werd gevraagd om een kind van ongedocumenteerde mensen te helpen met zijn huiswerk, ben ik een andere richting ingeslagen. Naast mijn werk als opbouwwerker voor de Protestantse Diaconie ging ik steeds meer kinderen helpen. Te vaak hoorde ik hen zeggen: “Waarom zou ik mijn best doen op school als ik toch al weet dat ik moet stoppen als ik achttien ben?ˮ

Voor ongedocumenteerde kinderen houdt het recht op onderwijs op hun achttiende op. In Amsterdam is er echter een convenant waardoor ze, mits ze het niveau halen van hoger onderwijs, verder mogen studeren. Dan krijgen ze een studievisum, en daarna, als ze een baan vinden, een werkvisum. Onderwijs is dus de route naar een volwaardig meedoen in de samenleving.

Om die kinderen te helpen om het niveau van hoger onderwijs te behalen, heb ik acht jaar geleden de Weekendschool opgericht.

' Je wilt niet weten hoeveel druk er op de schouders van deze jongeren ligt. Ze móéten, ook voor hun ouders, het niveau van hoger onderwijs halen. '
Gianni da Costa

We hebben vooral Braziliaanse leerlingen. Dat komt doordat ik Portugees spreek – ik ben in Angola geboren – én omdat Brazilianen in de stad de grootste groep ongedocumenteerde migranten zonder asielverleden vormen. Ze werken vooral in de huishouding. Het is een groep die officieel niet bestaat, daarom krijgen we geen subsidie en zijn afhankelijk van donaties van particulieren, fondsen en kerken. Maar deze mensen zijn er wél.

Op de Weekendschool ondersteunen we zowel basisschoolleerlingen als middelbare scholieren. We geven Nederlandse les, bijles, doen aan talentontwikkeling, empowerment training. Ongedocumenteerd zijn is een ervaring, leren we hen, niet een identiteit.
Je wilt niet weten hoeveel druk er op de schouders van deze jongeren ligt. Ze móéten, ook voor hun ouders, het niveau van hoger onderwijs halen.

Ik zie mezelf niet als hulpverlener. Hulp kan mensen afhankelijk van je maken en dat wil
ik niet. Bovendien zit er in het woord ‘helpen’ ook een bepaalde ongelijkheid verscholen.
Ik wil naast mensen staan. We doen het samen. Te veel mensen kijken alleen naar
het heden. Het mooie van het werk dat we bij de Weekendschool doen, is dat het ook over de toekomst gaat. Voor mijn gevoel heb ik te maken met toekomstige managers, leraren, toekomstige advocaten. Stel je voor dat een van deze jongeren straks een medicijn tegen kanker ontwikkelt? Die potentie mag niet verloren gaan.’

Liddie Austin
Liddie Austin
Journalist voor oa. HUMANIST., columnist

Goed verhaal?

Dit en meer journalistieke verhalen lees je in HUMANIST, het tijdschrift van het Humanistisch Verbond.

Deel deze pagina

A list of posts

  • Jij en ik, wij samen: Chaja Polak

  • Jij en ik, wij samen: Denise Harleman

  • Jij en ik, wij samen: André Jonkers