Bruggen slaan tussen jong en oud: sommige mannen en vrouwen maken er hun levenstaak van. Anderen denken na over hoe je een connectie kunt maken met de abstracte toekomst. Vier portretten.
NAEMA TAHIR (54) is universitair docent aan het Leiden University College en het University College Roosevelt. Ze schreef het boek Breaking Eurocentric Frames on Arranged Marriage (Boom/Eleven, 2022).
‘Door mijn studie naar migratie, integratie en vrouwenrechten raakte ik gefascineerd door het gearrangeerde huwelijk. Als je het westerse vrije-keuzehuwelijk kent, denk je: dat wil iedereen toch? Toch zag ik dat veel migranten hier vasthielden aan hun manier van trouwen, een vorm waarbij ouders een belangrijke rol spelen bij de partnerkeuze. Waarom was dat? Tijdens mijn promotieonderzoek ontdekte ik algauw dat er geen goede literatuur was over het gearrangeerde huwelijk, ik vond alleen definities van wat het niet is: geen vrij westers huwelijk, en ook geen gedwongen huwelijk. Wat wél? Dat werd toen mijn onderzoekvraag: wat is het precies? Je blijkt er heel strenge en minder strenge varianten van te hebben; meestal zit het ergens daartussenin. Vanuit het westerse systeem van gelijkheid en vrijheid geloven wij in zelfbeschikking.
Maar wanneer je in een ander systeem bent opgegroeid, zijn vrijheid en gelijkheid niet de hoogste waarden, dan gaat het meer om de belangen van de groep. Migranten komen uit een hiërarchische groepscultuur, waarin men vertrouwt op de kennis en de wijsheid van de oudere generatie. Het huwelijk zien ze als iets riskants dat je niet zomaar aan jonge mensen kunt overlaten. In het belang van de groep helpen ouders met de beste bedoelingen hun kinderen bij het vinden van de juiste partner. En ja, er zijn goede en slechte gearrangeerde huwelijken, net zoals er goede en slechte vrije huwelijken zijn.
' Migranten komen uit een hiërarchische groepscultuur, waarin men vertrouwt op de kennis en de wijsheid van de oudere generatie. '
Ik denk dat het belangrijk is dat we dat hier in het westen begrijpen, want als je de ander niet begrijpt kun je tegenstellingen nooit overbruggen. En een brug brengt je alleen bij elkaar als hij van beide kanten even sterk is. Het is geen neokoloniale trap, waarbij de een hoger staat dan de ander, en men tegen diegene die lager op de trap staat zegt: ‘Ik kom niet jouw kant op, want ik sta perfect. Door mijn hulp kun jij misschien naar boven komen.’ Voor mij is een gearrangeerd huwelijk nooit een optie geweest. Het was niet iets voor mij. Ik ben een hybride persoon: ik leef in twee werelden: enerzijds in de gearrangeerde huwelijkscultuur, anderzijds in de autonome westerse wereld. Ik geloof sterk in het zelf nemen van belangrijke beslissingen. Maar ik ben door mijn onderzoek gaandeweg wel meer de waarde gaan zien van het gearrangeerde huwelijk.
Je zou het kunnen vergelijken met de dating- bureaus en -apps die je hier in het westen hebt. Soms hebben mensen een beetje hulp nodig om een partner te vinden.
Als ik destijds de kennis had gehad die ik nu heb, had ik dat gearrangeerde huwelijk waarschijnlijk nog steeds niet gewild, maar op betere gronden dan ‘het westen is het beste’. Ik had dan beide systemen beter begrepen. Het is niet het een of het ander.ʼ
Goed verhaal?
Dit en meer journalistieke verhalen lees je in HUMANIST, het tijdschrift van het Humanistisch Verbond.
Meer portretten van bruggenbouwers
A list of posts
Prikkelende interviews, verdiepende essays en verhalen van mensen over menselijkheid – je vindt het in HUMANIST! Drie keer per jaar niet te missen verdieping en verlichting. Leden ontvangen het blad gratis. Voor 6 euro per maand ben je al lid. Doe met ons mee, word lid!