Mijn goede voornemen? aandacht!
Het nieuwe jaar nodigt uit tot plannen en voornemens. Maar wat als het goede voornemen dit jaar juist kleiner mag zijn? Zachter? HGV’er Nikki van Biemen ontdekte in de maanden na de geboorte van haar kind iets waardevols over aandacht – en over het vermogen om even niet te weten.
Ik trek de deur achter me dicht en word verwelkomd door een knisperende laag sneeuw onder mijn voeten en een koude klap wind in mijn gezicht. De lucht is helder, de wereld lijkt groter dan ze een paar minuten geleden nog was. Na maanden waarin mijn leven zich grotendeels afspeelde tussen muren, zachte dekens en het ritme van voedingen en slaapjes, stap ik weer naar buiten. Van een kleine wereld naar een grote.
In die maanden is er veel gebeurd. Ik zette (weer) een kind op de wereld. Dat veroorzaakte een aardverschuiving. Niet alleen praktisch, al zijn het aantal luiers en wasjes inderdaad indrukwekkend, maar vooral existentieel. Mijn aandacht verschoof. Mijn dagen werden kleiner, mijn gedachten groter. Wie ben ik nu? Wie wil ik zijn? Als moeder, maar misschien nog wel meer: als mens. Wat is voor mij van waarde? Met wie voel ik mij verbonden? Hoe kan ik van betekenis zijn?
Alles zoekt een nieuwe plek
Het moederschap bracht me hierdoor in een soort tussenruimte. Tussen het oude en het nieuwe. Tussen wie ik was en wie ik aan het worden ben. In die ruimte moest alles opnieuw een plek krijgen: mijn tijd, mijn ambities, mijn relaties, mijn ideeën over wat ‘goed’ is. Het was geen leegte, maar ook nog geen vaste vorm. Een staat van openheid, waarin weinig vastlag en veel nog mocht ontstaan.
En juist daar, in die onaffe staat, dienden de grote, trage vragen zich aan. Niet als problemen die opgelost moesten worden, maar als vragen die tijd vroegen. Aanwezigheid. Het vermogen om even niet te weten. Ze nodigden me uit om te ‘vertragen’: stil te staan bij wat werkelijk van waarde is, zonder dat daar meteen richting of antwoord tegenover stond.
' Elk moment verdwijnt terwijl je er middenin zit. '
Vastleggen of aanwezig zijn?
Die openheid maakte me ontvankelijk. Niet alleen voor wat zich van binnen aandiende, maar ook voor wat van buiten kwam. Zonder dat ik het doorhad sloop de snelle buitenwereld de tussenruimte binnen. Het idee dat momenten benut moeten worden. Dat betekenis zichtbaar moet zijn. Dat stilstaan pas telt als het vastgelegd is. In die periode probeerde ik dan ook ‘optimaal’ te genieten. Ik schreef bijna elke dag. Maakte eindeloos veel foto’s. En toch voelde ik steeds weer de spanning tussen vastleggen en aanwezig zijn. Moest dit moment niet beter bewaard worden? Was het licht goed? Zou ik deze foto delen? Of juist niet, om het moment voor mezelf te houden? Maar hoe meer ik probeerde vast te houden, hoe duidelijker het werd: dit is niet vast te leggen. Elk moment verdwijnt terwijl je er middenin zit.
AANDACHT IS GENOEG
Ik begon te begrijpen dat vertragen niet betekent dat je iets stilzet. Het betekent aandacht geven terwijl het beweegt. En misschien nog wel belangrijker, het ook weer kunnen loslaten. Foto’s kunnen een moment bewaren, maar geen gevoel. Schrijven kan ordenen, maar niet vasthouden. Dat hoeft ook niet. Aandacht is genoeg.
Misschien herken je deze tussenruimte. Misschien sta jij er ook middenin. Niet per se omdat je net een kind hebt gekregen, maar omdat er iets verschoof. Omdat een jaar eindigde. Omdat iets afgerond werd, of juist nog geen naam heeft. Begin januari lijkt zo’n moment waarop die ruimte extra voelbaar is. Het oude is nog maar net losgelaten, het nieuwe voelt nog onwennig en leeg. En precies daar worden we vaak verleid om snel weer richting te kiezen.
Een zachter voornemen
Goede voornemens lonken. Sterker worden, gezonder leven, meer sporten, scherper focussen. Mooie ambities, zonder twijfel. Maar wat als het goede voornemen dit jaar niet groter, sneller of beter is? Wat als het kleiner mag zijn. Zachter. Wat als aandacht ook een voornemen mag zijn?
Aandacht voor het kleine. Voor het intieme. Voor wat zich niet laat optimaliseren. Aandacht voor de ochtend zonder plan. Voor een gesprek dat nergens heen hoeft. Voor het gevoel dat je nog niet precies weet wie je dit jaar aan het worden bent en dat dat oké is. Misschien is deze tussenruimte niet iets wat overbrugd moet worden, maar iets waar je even in mag verblijven. Juist hier, tussen het oude en het nieuwe, kan iets ontstaan wat zich niet laat afdwingen. Richting, betekenis, zingeving. Niet door harder te trekken, maar door te blijven kijken. Door aanwezig te zijn terwijl het beweegt.
Ik zet een paar stappen verder en check mijn routeplanner. Alle bussen zijn uitgevallen. Natuurlijk. Dan nog maar even terug. Naar die zachte, trage tussenruimte waar niets hoeft, en alles nog kan.
Wat maakt mijn leven de moeite waard?
Humanistisch geestelijk verzorgers zijn er voor álle mensen met levensvragen.
