20191101-CF113379_kleiner
Beeld door: Koos Breukel

“Als kind stelde ik al kritische vragen over het geloof waarin ik werd opgevoed. Ik herinner me dat mijn moeder me een keer een klap in mijn gezicht gaf en zei: ‘Je mag niet aan Gods woord twijfelen!’ Ondanks mijn twijfels deed ik mijn best om een goede moslima te zijn en ging ik zelfs op mijn twaalfde vrijwillig een hoofddoek dragen. Op mijn zestiende deed ik die weer af, maar pas op mijn 28ste was ik er helemaal uit: ik ben atheïst. In die tijd leidde ik twee levens: een thuis, waar ik deed wat ik wilde, en een bij mijn ouders of in de Marokkaanse gemeenschap, waar ik me aan allerlei regels moest houden.

Dat wilde ik niet meer, ook niet voor mijn jongste dochter die nog bij mij woont. Zij moet in vrijheid kunnen opgroeien zodat ze later haar eigen leven kan kiezen. Ik heb dus aan mijn ouders, mijn vrienden en mijn omgeving verteld dat ik niet meer geloofde. Daar werd heftig op gereageerd. Ik heb jaren geen contact gehad met mijn moeder.

De vrijheid om niet te geloven is nog steeds niet vanzelfsprekend. Het is geregeld in de wet, maar nog steeds kunnen mensen in mijn gemeenschap niet van dat recht gebruikmaken: wij worden geacht moslim te zijn. Dat taboe moet doorbroken worden. Ik ben blij dat er nu met het Platform Nieuwe Vrijdenkers een plek is gecreëerd waar mensen die niet meer geloven terechtkunnen om met gelijkgestemden te praten. Critici zeggen dat ik bezig ben mensen van hun geloof af te helpen, maar zo is het niet. Maar mensen die geen moslim meer willen zijn, hoeven niet te denken dat ze er alleen voor staan.

Het is moeilijk om voor jezelf te kiezen als je het gevoel hebt dat dit ten koste gaat van iemand van wie je veel houdt, in dit geval mijn moeder. Zij denkt dat ze me als ongelovige na de dood niet zal tegenkomen in de hemel, en dat is heel pijnlijk voor haar. Het is niet levensbedreigend om uit de islam te stappen, zoals wel wordt gedacht. Het is meer dat je je moeder geen pijn wilt doen. Uiteindelijk heb ik gelukkig niet hoeven kiezen tussen mijn vrijheid en mijn familie. Het is goed gekomen. Mijn familie weet dat ik niet meer geloof en houdt nog steeds van me. Ik heb niks meer te verbergen, ik hoef me nergens meer voor te schamen. Ik heb nu één echt en eerlijk leven. Dat gun ik iedereen.”

Met het platform Nieuwe Vrijdenkers levert het Humanistisch Verbond een bijdrage aan de emancipatie van niet-gelovigen in de Nederlandse moslimgemeenschap.

Lees ook over de vrijheid om over je eigen dood te beslissen van Henk Blanken, de vrijheid om te houden van wie je wilt van Rick Paul, de vrijheid om over je eigen buik te beslissen van Kiki, en de vrijheid om goed oud te worden van Hedy D’Ancona.

Dit artikel komt uit HUMAN INC, het journalistieke tijdschrift van het Humanistisch Verbond. Meer lezen? Neem een proefabonnement. Nu drie nummers voor 7,50 euro. Meld je hier aan.

Placeholder-female-2x

Liddie Austin

Journalist voor oa. HUMAN INC., columnist

Profiel-pagina