“Het was een jaar geleden. We hadden net besloten om als stel uit elkaar te gaan, toen bleek dat mijn vriendin zwanger was. We hebben het niet aan de grote klok gehangen, en vooral met z’n tweeën besproken. Het uit elkaar gaan was op zich al een hele emotionele beslissing, vooral omdat het vooral van mijn kant kwam. Nu kwam de zwangerschap er nog bij.

Het was de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Urenlang spraken we met elkaar. Gaan we samen verder of niet, omwille van het kind? Gaat ze alleen verder met het kind? Of laten we het toch weghalen? Uiteindelijk hebben we samen in goede harmonie voor de laatste optie gekozen. We bespraken het ook met de huisarts, en met de abortusarts in de kliniek. Die hebben ons goed geholpen, maar uiteindelijk was het echt onze keuze, omdat we zo goed samen hebben opgetrokken.

Toen we op de dag zelf eenmaal bij de kliniek aankwamen waren we heel emotioneel. We zaten allebei met tranen in de auto. Daarbij rijd je om er te komen langs allemaal scholen waar je kinderen ziet spelen. Bij de kliniek zelf moet je door een smal poortje om te kunnen parkeren. Hier blokkeerden drie of vier mensen de weg. We dachten dat ze hulp nodig hadden, of iets dergelijks. Maar nee. Ze begonnen op mijn raam te bonken. Op het moment dat ik het raam opendeed wist ik dat het foute boel was, want ik kreeg direct foldertjes naar binnen gedrukt met nare foto’s van foetussen na een abortus. Die heb ik meteen verfrommeld en weggestopt, zodat mijn vriendin dat niet hoefde te zien.

Bekijk ook de uitzending van EenVandaag met daarin Christa Compas (directeur Humanistisch Verbond)

Placeholder-female-2x

Mark Bos

community manager

Profiel-pagina