
24 maart 20124
Op het SGP-congres van zaterdag 24 maart kraaide partijleider Kees van der Staaij victorie. Door het uittreden van Tweede Kamerlid Brinkman uit de PVV-fractie is de invloed van de SGP op het kabinetsbeleid vergroot. Uit een actueel onderzoek van het gereformeerde Nederlands Dagblad blijkt dat de ook de achterban van de SGP van mening is dat die versterkte positie moet worden verzilverd door een hervormingsprogramma van het kabinet. Daarin moeten dan medisch-ethische kwesties zoals euthanasie en abortus, de vrijheid van schoolbesturen een eigen (homo)discriminerend personeelsbeleid te voeren en de beperking van de zondagsvrijheid meer volgens de opvattingen van de SGP worden geregeld.
Nu is het een goed democratisch recht de eigen godsdienstige opvattingen te hebben, er zelf naar te leven, deze overtuigingen te uiten en er ook in de politieke arena van te getuigen. Dit geldt ook voor relatief kleine en extreme orthodoxe stromingen. In dat opzicht is het zelfs mooi dat het Nederlandse kiesstelsel geen verhoogde toelatingsdrempel voor partijen in het parlement kent.
Minder democratisch is de huidige situatie waarbij duidelijke meerderheidsopvattingen onder de bevolking, zoals over euthanasie, abortus, gelijkberechtiging van homoseksuelen en de vrijheid de zondag naar eigen inzichten te besteden, dreigen te worden genegeerd omdat nota bene een liberale regeringspartij zich laat gijzelen door een orthodoxe splintergroepering. En ook nu distantieert de minister president zich niet van standpunten waarvan zelfs zijn eigen kiezers niets moeten hebben. Nu moet men een gijzelaar niet te snel van lafheid beschuldigen, maar hier is sprake van doelbewust gekozen gijzelaarschap. Het lijkt erop dat Rutte zonder scrupules zijn liberale veren afschudt om de wankele macht te behouden. Dat dit voor een liberale partij een groot risico inhoudt is duidelijk.
Maar ook voor de SGP kan dit wel eens een pyrrusoverwinning blijken. Met een beroep op (de politieke vertaling van) godsdienstvrijheid tracht men immers de praktisering van de levensovertuiging van de meerderheid van de bevolking op een aantal belangrijke terreinen te verhinderen. Het staat een ieder natuurlijk vrij om op basis van levensovertuiging keuzen in het eigen leven te maken. Men kan vrij beslissen nooit te kiezen voor euthanasie of abortus. Men kan besluiten nooit toe te geven aan een eventuele homoseksuele aanleg. Men kan besluiten nooit op zondag te sporten, televisie te kijken, boodschappen te doen of te werken. Ook al zijn al deze zaken volgens de wet toegestaan. Men heeft bovendien de vrijheid andere burgers ervan te overtuigen dat het leven volgens deze godsdienstige regels beter voor hen is. Men wordt ook nooit beknot in deze vrije levensbeschouwelijke keuzen.
Maar waarom maakt men dan gebruik van een situatie waarin een kabinet zich chantabel heeft gemaakt voor minderheidsopvattingen? Waarom denkt men dat de tolerantie ten aanzien van levensbeschouwelijke keuzen altijd slechts van één kant hoeft te komen. Waarom wil men met “hervorming” van de wetgeving de evenzeer levensbeschouwelijke vrijheden van anderen beperken en zelfs terugdringen? Wie zelf een kleine orthodoxe minderheid vormt kan beter de vrijheid van levensovertuiging verdedigen en die ook aan andere levensovertuigingen gunnen. Wie de vrijheid van levensovertuiging ondermijnt loopt het risico daarvan zelf ook het slachtoffer te worden. De vraag mag bijvoorbeeld best eens gesteld worden of het wel verstandig is extreme godsdienstige groepen met gemeenschapsgeld eigen scholen te laten besturen waar onverdraagzaamheid t.o.v. andersdenkenden wordt gepredikt. Misschien is het nog een voordeel van de SGP-actie dat het verschijnsel van de eenzijdige levensbeschouwelijke tolerantie aan de kaak wordt gesteld!
De oudere bijdragen van dit weblog zijn te vinden in het [archief van het weblogweblogs_2009]. Meer weten over Rein Zunderdorp? Lees op deze website alles over zijn functie als voorzitter van het Humanistisch Verbond.