Erkenning via een tegenbeeld : eline peek

De schilderijen van Eline Peek tonen universeel menselijke trekken. Ze visualiseren met een eigenzinnige creativiteit broze en oudere mensen of dames van lichte zeden. 
Je deinst terug, maar je wordt ook aangetrokken door ogen die contact zoeken. Kortom: haar werk schokt en fascineert.

De naakte rimpelige huid is een aanklacht tegen een schoonheidsideaal, dat jonge en sexy lijven centraal stelt. Een scheve mond en een uitgezakt lichaam bieden een alternatief soort schoonheid en dat wordt stevig onderstreept door een paar levendige ogen die je zelfverzekerd aankijken.

Confrontatie met het onbekende

Eline heeft de meeste van haar schilderijen geen naam gegeven, want dat zou alles vastleggen.
Met een naam - "dit is Piet"- ben je klaar, je hoeft geen verdere vragen meer te stellen, je hoeft het beeld niet te spiegelen aan jezelf. Maar het gaat juist om het nemen van ruimte, vrijheid, de confrontatie met het onbekende. Het is daarom niet interessant of de mensen op de schilderijen van Eline vrouwen of mannen zijn, ook in seksen denken legt te veel vast. Het is, zoals Antony Hegarty, de zanger van Antony and the Johnsons, verwoordde in een uitzending van het tv-programma 'Wintergasten'. Hij worstelt met zijn androgyne verschijning met de gangbare normen rond mannelijk en vrouwelijk: terwijl hij eigenlijk alles in zich heeft. Hij opperde het idee van een hormoonkuur voor ieder mens, die het mogelijk maakt te begrijpen hoe het is de andere sekse te zijn.

Hoe kun je nieuwsgierig blijven?

Hoe kun je je leven inrichten als een zoektocht en een experiment, hoe kun je steeds veranderen en nieuwsgierig blijven? Eline is continu op zoek naar vernieuwing en verdieping en dat resulteert in hele kleine stapjes verandering. Ze visualiseert met een eigenzinnige creativiteit broze mensen, ouderen maar net zo goed een gehandicapte of een serie dames van lichte zeden.
"Ze bestudeert niet alleen de naakte buitenkant maar doorgrondt ook het innerlijk van de geportretteerde. Toch schildert ze geen echte portretten, want ze gebruikt geen modellen. Ze verwerkt vooral indrukken van de straat of beelden uit de media."
(Chris Will - Museum Boymans van Beuningen).

In haar nieuwste werk probeert Eline uitgesprokener te schilderen, meer weg te laten om de kern nóg beter te raken. Aan het slot van ons gesprek in haar atelier constateerde ze: eigenlijk zit er veel humanisme in mijn schilderijen.

Over Eline Peek

Eline Peek is in 1970 geboren en woont en werkt in Utrecht. Zij won de Van Dokkumprijs 2004 en de De Bernhard Johan Kerkhofprijs 2007. Werk van haar is opgenomen in de collecties van de PGGM, het Drents Museum Assen en diverse particuliere verzamelingen. Ze exposeert vanaf 1995.
In april-mei 2010 had ze een expositie in de Nijmeegse galerie Stills en in oktober 2010 deed ze mee aan de tentoonstelling Broos in de Bergkerk in Deventer.  

Meer informatie  

• Er is een boekje over haar: Eline Peek, ingeleid door Chris Will, Veenman Publishers 2007, isbn 9789086901531
• In april 2010 verscheen Na weerstand de liefde in Beeldspraak nr 5, een interview met Ad Lansink, een uitgave van BnM Uitgevers en galerie Stills
• Meer informatie over Eline en haar werk vind je op haar website. Ze exposeerde haar werk in Galerie Stills in Nijmegen.

Door: Jan Schrauwen

Gepubliceerd: 8-03-2011