'Ik mis weleens strijdlust bij anderen'

9 oktober 2017

'Ik mis weleens strijdlust bij anderen'

Door Katja Kreukels

“Zie ouderen als gelijkwaardige gesprekspartners en niet als slachtoffer. Neem ze serieus.” Dat onderstreept Ben van Bennekom (76) uit ’s-Hertogenbosch in zijn brief aan de toekomstige politieke leiders van ons land. Hoe wil hij ouder worden?

“‘Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.’ Dat is zo’n oude spreuk. Ik ben socialistisch opgevoed en heb overal een mening over. Ik ben erg betrokken bij de wereld om me heen. Ik mis weleens de strijdlust bij anderen. Een natuurgebied bij mij in de buurt (Heempark) gaat op de schop. Ik werk er als vrijwilliger. Door de peilverhoging komen onze eiken en beuken te lang met hun wortels in het water te staan.Ik voel bij andere vrijwilligers een zekere gelatenheid. Zo van: we zullen wel zien hoe het uitpakt. Ik mis medestanders.”

Onbestemd
“Ik voel me geestelijk vijftig. Lichamelijk ben al ik wat ouder. Ik heb last van mijn rug en een  schildklierafwijking. Maar ik heb er meer moeite mee dat mijn omgeving ouder wordt. We wonen met negentig mensen in ons appartementencomplex. Het merendeel is grijs, weduwe en boven de 80 jaar. Ik moest in het begin echt aan ze trekken om er een woord uit te krijgen in de lift. De mensen om ons heen zijn nog net niet aan het vegeteren, maar het is moeilijk ze te porren om iets nuttigs te doen. Hooguit een boodschap. Dat geeft mij een onbestemd gevoel. Acht jaar geleden hebben we alle eenzame mensen uitgenodigd om Oud en Nieuw bij ons te vieren. Dat was een succes. De Vereniging voor Eigenaren heeft dat overgenomen.”

Longkanker
“Bij mijn tweede vrouw Liesbeth is in 2015 uitgezaaide longkanker geconstateerd. Met doelgerichte therapie, die het DNA van kankercellen aanpakt, kan haar leven gerekt worden en tot nu toe gaat dat goed. Ze sport en wandelt nog maar is snel moe. De medische zorg in het Jeroen Bosch ziekenhuis is fantastisch. We lachen vaak, huilen soms. Als de behandelingen onprettig worden, neemt zij de regie in eigen handen.”

Kasplantje
“Ik heb de dood nooit erg gevonden. Als oud-docent biologie vind ik doodgaan inherent aan leven. Het enige waarvoor ik bang ben, is dat de geest uitgaat. Lichamelijk mag ik een wrak worden, maar als ik een kasplantje word, zou ik het liefst willen stoppen. Dan mag de wetenschap mijn lichaam hebben. Dat spaart gras en ruimte.”

Telegraaf-meningen
“Ik heb wat tegen Telegraaf-meningen. Dat mensen alleen het slechte nieuws lezen, nooit het goede. Bij het Humanistisch Verbond zie ik de positieve levenshouding die ik zelf ook heb. Ze doen hun best om álle mensen erbij te betrekken. Op het Humanistisch Café komen ook mensen van buiten af. Ik probeer altijd de goede kant van mensen te zien. Dat zit helemaal ingebakken. Ik zeg altijd: iedereen heeft het recht me één keer te belazeren en mag dan in de herkansing.”

Ben van Bennekom is oud-docent biologie en techniek aan het Willem de Zwijger-college in Papendrecht. Hij is getrouwd met Liesbeth Rosenboom (71). Ze hebben een geadopteerde zoon Gregor (40) en een kleinzoon Thomas (6). Ben is vrijwilliger voor het Humanistisch Verbond, het Heempark, het Instituut voor Natuureducatie en Duurzaamheid (IVN) en zwerfvuilraper rondom de flat.

Link naar Het Gouden Pact

Hoe wil je ouder worden? En wat draagt bij aan een samenleving waarin iedereen volwaardig meedoet? Deze vragen stellen we in deze serie aan tien humanisten. Zij maken deel uit van een groep van meer dan 200 mensen die een persoonlijke brief stuurde aan politici om het Gouden Pact onder de aandacht te brengen bij de toekomstige politieke leiders van ons land.  Het pact is een pleidooi voor meer zeggenschap van ouderen zelf, bij leven en bij waardig sterven. En voor waardige en beter georganiseerde ‘immateriële’ zorg in verpleeghuizen en daarbuiten.

Het Gouden Pact voor de Zorg is een initiatief van het Humanistisch Verbond, de Universiteit voor Humanistiek, Humanitas en een aantal humanistisch geestelijk begeleiders.

De serie

Lees alle interviews in deze serie