In memoriam Seine van de Belt 

12 april 1918 - 16 november 2010

Op 16 november overleed op 92-jarige leeftijd Seine van de Belt. Seine van de Belt was geestelijk raadsman van het eerste uur. Samen met onder anderen Jaap van Praag was hij één van de pioniers in het humanistisch geestelijk raadswerk. Hij behoort tot de vijf eerste humanistisch raadsmannen bij de Krijgsmacht. Zijn rayon was zuid en omvatte 20 kazernes in Noord-Brabant, Limburg en Zeeland. Elke week bezocht hij er zestien. In het ledenblad HUMUS kenmerkt hij die tijd als een periode van strijd, maar ook van kameraadschap. Kenmerken die ook van hem van toepassing lijken te zijn. Naast zijn werk als raadsman schreef hij vele artikelen, die onder meer werden gepubliceerd in het humanistisch tijdschrift voor militairen 'Ego'.
De onderwerpen liepen uiteen van opvoeding -
Seine van de Belt was 20 jaar als onderwijzer en schoolhoofd actief in het onderwijs- abortus, geestelijk raadswerk, dienstplicht en humanisme en politiek. Ter ere van zijn tachtigste verjaardag werden zijn artikelen, heel modern, gebundeld op een website. 

Over geestelijke verzorging schreef hij in 1964 een artikel Humanistische geestelijke verzorging: "Geestelijke verzorgers praten met mensen; voeren gesprekken met mensen afzonderlijk onder vier ogen of in groepsverband. Daarbij moeten ze in de allereerste plaats luisteren. Daartussendoor stellen ze vragen, vatten samen en geven informatie, als ze dat kunnen. Zonodig helpen ze, waar dat mogelijk is en ze protesteren, waar dat noodzakelijk is. En ook dit deel van hun werk betekent weer praten, nu met commandanten, dokters, sociale diensten en welzijnsverzorgers. Het gaat daarbij over persoonlijke problemen; de concrete leefsituatie thuis, op het werk, in de kazerne, of meer algemene in staat en maatschappij, kortom over mensen in hun wereld. Vragen over leven en dood, liefde en seksualiteit, werkkring, huwelijk en gezin, welvaart en welzijn, vrijheid, vrede, geluk en de tegenhangers daarvan armoede, ellende, verdrukking, geweld. Wie en wat zijn we eigenlijk? Wat is goed? Wat kwaad? Wat is kunst? En wat is de zin van dit alles?"

De geestelijk begeleiders van het eerste uur moesten zelf hun methodes ontwikkelen. De opleiding stond nog in de kinderschoenen en werd gegeven aan het Humanistisch Opleidingsinstituut (HOI). Dat dit instituut uitgroeide tot de Universiteit voor Humanistiek vond hij een grote sprong vooruit, al voorzag hij ook een gevaar: het aantal studenten zou nooit de vraag naar humanistisch geestelijk begeleiding kunnen voldoen in een seculariserende wereld. Daarom vond hij dat er ook vrijwilligers getraind moesten worden die begeleiding konden bieden. Het is een actueel standpunt en behoort tot de mogelijkheden om humanistisch raadswerk uit te breiden en te vernieuwen.
Het Humanistisch Verbond denkt met bewondering en warmte terug aan deze loyale humanist van het eerste uur.

Gepubliceerd:22-11-2010