#8216;Zelfbeschikking, daar gaat het ons humanisten toch om’: afdelingen van het Humanistisch Verbond subsidiëren filmproject ‘Mag ik dood’

Zes afdelingen van het Humanistisch Verbond leverden een financiële bijdrage aan de productie en publieksvertoning van de documentaire ‘Mag ik dood’. De afdelingen beschouwen de documentaire, die een indringend beeld schetst van de dilemma’s rond de zelfgekozen dood van chronisch psychiatrische patiënten, als een middel om het maatschappelijk debat te stimuleren over het taboe rond de doodswens van mensen die psychisch lijden.

#8216;Zelfbeschikking, daar gaat het ons humanisten toch om. Een mens kan alleen zelf oordelen over de kwaliteit van het eigen leven. Daarom is het goed dat euthanasie wettelijk mogelijk is, als lijden aan het leven ondraaglijk en uitzichtloos is geworden. Hulp om op milde wijze te kunnen sterven wordt vrijwel nooit verleend bij geestelijk leed. Zelfs psychiaters schrikken er voor terug. Hopelijk draagt de film ‘Mag ik dood’ bij aan het bespreekbaar maken van dit thema.’ Dat zegt Ad de Groot, penningmeester van het Humanistisch Verbond in Alkmaar, over de reden dat de afdeling geld ter beschikking heeft gesteld voor de productie van de documentaire ‘Mag ik dood’.

Naast Alkmaar stelden ook de Humanistisch Verbond-afdelingen Apeldoorn-Midden Veluwe, Eemland, Zutphen en Lochem fondsen beschikbaar waarmee de film ‘Mag ik dood’, een coproductie van het Humanistisch Verbond en de humanistische omroep HUMAN, mede mogelijk is gemaakt. De eerste publieksvertoning (met een aansluitend debat) van ‘Mag ik dood’ op 29 mei 2008 is grotendeels gefinancierd door Humanistisch Verbond-afdeling Haaglanden. De andere vijf vrijgevige afdelingen zullen later dit jaar een filmvertoning organiseren van de documentaire van Eveline van Dijck (hiernaast op de foto tijdens opnamen), die op 4 en 10 juni op televisie te zien is.

De betrokkenheid bij het thema ‘waardig levenseinde’ is groot, zo laat een telefonisch rondje langs de verschillende afdelingen van het Humanistisch Verbond zien. Harry Janse, bestuurslid in Apeldoorn: ‘Ons gedachtegoed staat voor autonomie. Je mag een einde aan het leven maken als daar serieus aanleiding voor bestaat. De wet laat weinig ruimte. Daarom hebben wij geld beschikbaar gesteld voor deze film, die we op 21 juni in het CODA-museum in Apeldoorn vertonen.’

Ook in Noord-Holland leeft het onderwerp euthanasie. Onder de vleugels van de afdeling Alkmaar ontstond in 1995 de omstreden Stichting De Einder, die zich ten doel stelt om mensen met een doodswens te begeleiden. Ad de Groot herinnert zich het debat over de professionaliteit van de ‘counselors’ van De Einder. ‘Men was het er in het algemeen over eens dat mensen in psychische nood ernstig genomen moeten worden, ook als zij uit het leven willen stappen. Ik kan me voorstellen dat als je jaren van alles geprobeerd hebt en je niet geholpen voelt, dat je naar het einde uitziet. Uiteraard kan alleen de betrokkene zelf tot zo’n persoonlijk oordeel komen. Velen, waaronder ik zelf, hadden de indruk dat De Einder soms erg snel meeging in het verlangen naar de dood.’

De Groot ziet dan ook dat nog een wereld te winnen is voor humanisten. ‘Gezien de onvoorstelbaar grote huiver van therapeuten in de geestelijke gezondheidszorg het gigantische taboe rond de doodswens van psychische patiënten vinden we dat er nu maar eens een doorbraak moet komen. De Einder heeft een hoop losgemaakt. We hopen dat de film van Eveline van Dijck verder bijdraagt aan het maatschappelijk debat over hulp bij zelfdoding.’

Gepubliceerd: 22-05-2008