Kerken, humanisten en vakbonden: er zijn grenzen aan de eigen verantwoordelijkheid van burgers

Aandacht is ‘het ultieme schaarse goed’. Dat zei Pieter Pekelharing in zijn lezing op de KHV-conferentie 2007. De besturen en directies van kerken, humanisten en vakbonden die op 22 november bijeenkwamen voor hun tweejaarlijkse overleg, waren het roerend met hem eens. De eigen verantwoordelijkheid van de burger is mooi, maar persoonlijke aandacht voor hen die hulp nodig hebben, zou voorop moeten staan.

Er is een enorme strijd om aandacht, aldus universitair docent filosofie Pieter Pekelharing in zijn lezing, die de opening van de tweejaarlijkse KHV-conferentie vormde. Nieuwe technologieën maken steeds meer zaken ten nutte, maar doen face to face-relaties eerder verminderen dan toenemen. Dat betekent dat aandacht, ‘de bereidheid van anderen naar iemand te luisteren en hem/haar serieus te nemen’, steeds meer moet worden georganiseerd, bijvoorbeeld in de vorm van vrijwilligerswerk en mantelzorg.

Het thema aandacht maakt de tongen van de aanwezigen flink los. Toch is het onderwerp van de KHV-conferentie van dit jaar niet persoonlijk contact maar ‘grenzen aan verantwoordelijkheid’. De eigen verantwoordelijkheid van de burger, waarop de overheid de laatste jaren steeds vaker een beroep doet, roept kennelijk de nodige vragen op over aandacht voor de inzet en kwetsbaarheid van individuen.

Sowieso komen tijdens de conferentie vooal veel vrágen naar voren, met name over het operationaliseren van vertrouwen. Maar als we de Socratische methode mogen geloven dan zijn al die vragen geen probleem. Bovendien zijn de aanwezigen het over één ding roerend eens: de wenselijkheid van de maatschappelijke stage.

Lees hier het volledige verslag van de conferentie en hier de berichtgeving op de website van 'Binnenlands Bestuur'.

Gepubliceerd: 29-11-2007