Levenskunst in uitvoering, tijd voor ...eenvoud

Hoe speelt levenskunst een rol in het werk van humanistisch geestelijk verzorgers bij hun dienstverlening aan ouderen, gedetineerden, zieken of soldaten? Geestelijk verzorger bij Defensie Sietse Sinnema ging met zijn gezin op vakantie naar Frankrijk, dacht daar na over wat levenskunst is en realiseerde zich dat het tijd is voor eenvoud.

Half september, we hebben de vakantietijd weer achter de rug. Ik weet niet hoe u doorgaans de vakantie doorbrengt, maar wij trekken er meestal met ons gezin per auto en tent op uit.
Vaak naar de Nederlandse kust, maar ook wel eens naar Frankrijk. Een week of twee, drie de boel de boel laten. Heerlijk. Wat mij bij thuiskomst ieder jaar weer treft is ons huis: de ruimte, de spullen, het gemak. Waarom hebben we dat allemaal, als ik het de afgelopen weken niet eens gemist heb?
En er valt me nog meer op. Waarom is de tent altijd keurig opgeruimd en bijgehouden en ons huis niet? Hoe kan het dat in de weekendtassen van de kinderen hun kleren keurig gevouwen zijn terug te vinden en diezelfde kleren thuis uit hun kasten donderen? Waarom sta je op de camping fluitend de afwas te doen (met de hand!) en is het thuis elke avond zuchtend en steunend de vaatwasser in- danwel uitruimen? En nota bene, huppetee, meteen na het eten in plaats van met tegenzin vlak voor het slapen gaan.

Kortom: waarom op de camping alles meteen en goed gedaan en thuis alles maar uit- en uitstellen? Ik bedoel, géén stofzuiger, maar een bezem. Geen wasmachine, maar het hoogstnodige op de hand. Geen heerlijk zachte matras, maar een dun isolatiematje.
Ik verwacht geen antwoord op deze vraag, begrijp me goed. Ik wil ook geen antwoord op deze vraag. Het gevoel ebt meestal ook snel al weer weg. Ik pas me snel aan. Maar het intrigeert me wel.
Zou het met de eenvoud van het kampeerleven te maken hebben? De overzichtelijke, beperkte hoeveelheid spullen die je noodgedwongen vanwege de beperkte ruimte om te pakken bij je hebt? Thuis ligt er altijd nog wel een schoon mes in de la, waardoor je er niet snel even eentje schoonmaakt. Thuis is altijd nog wel een schoon shirt of broek voorhanden (ook al moet ik hem dan uit de stapel schone- maar nog niet gestreken en gevouwen- was trekken).

Mijn gevoel van verbazing wordt nog groter als ik me realiseer dat ik me in de opgeruimde, geordende tent, liggend op mijn matje zomaar een boek lezend, héél prettig voel. Veel prettiger dan thuis. De paar huishoudelijke klusjes die er in een tent zijn, zijn gedaan. Het is gelegitimeerd om iets 'nuttelozigs' te doen. Thuis is dat gevoel er nooit. Nooit klaar, nooit af.

Ik hoor u denken: breng die eenvoud dan over naar je huis. Prima plan, ik heb het al eens voorgesteld. Met minder spullen hoef je ook minder op te ruimen, nietwaar? En hebben we nou echt zoveel kleren, spelcomputers, borden, pannen en noem maar op nodig? Ja, zeggen mijn huisgenoten. Minder kan niet, is onmogelijk, no way. Kijk, op een camping kun je volstaan met drie T-shirts en twee broeken, maar thuis moet je ruime keus hebben en kunnen variëren, is het argument. Thuis ga je na het avondeten niet met hand staan afwassen omdat het op dat tijdstip zo druk is met kinderen in bad stoppen, voorlezen, liedjes zingen, etc. Ik weet het niet. Dat opgeruimde gevoel is niet mis, dat wil ik vaker. Voor mij zit het in die eenvoud en dat overzichtelijke. Het niet-meer-dan-nodig. We kunnen het best, dat bewijst elke vakantie opnieuw.

Binnenkort garage-sale bij ons thuis.

Sietse Sinnema is HGV'er bij het ministerie van Defensie.

Gepubliceerd:17-09-2009