Verhalen van humanistisch raadslieden: het verhaal van Christy van Hastenberg

Het leven vorm geven is niet altijd eenvoudig. Humanistisch geestelijk verzorgers in ziekenhuizen en zorginstellingen bieden gesprekken, advies en ondersteuning. Hier leest u het verhaal van Christy van Hastenberg, die als humanistisch geestelijk verzorger werkt bij defensie en is geplaatst op Huize Beukbergen, het Vormingscentrum van de Dienst Geestelijke Verzorging bij de Krijgsmacht.

Als humanistisch geestelijk verzorger bij defensie ben ik waar de militairen zijn. Ik zoek ze op en zij mogen mij opzoeken. Er zit niets tussen ons, ik ben nuldelijns. Ik bied ruimte een vrijplaats waar het in een ontspannen sfeer en in vertrouwen over de persoon achter de militair mag gaan.

Een humanistisch geestelijk verzorger kan een individu begeleiden bij het heroriënteren op zijn of haar leven, wanneer dat vertroebeld is. Ik kan naast de militair staan bij het ervaren en doorvoelen van de gebeurtenissen die de troebelheid veroorzaken. Samen wordt gezocht naar hoe iemand zich kan verhouden tot die gebeurtenissen in het leven. Hoe kan je omgaan met veranderingen in je leven? Hoe zie je jezelf daarin? Welke verantwoordelijkheid kan je voor jezelf nemen? Welke zin en betekenis zie je in het leven? Waar zitten perspectief, zin en licht?

Ik beluister het persoonlijke verhaal van de ander vanuit mijzelf, zodat de ander steeds meer verschijnt als persoon en ik antwoorden kan geven die een nieuw inzicht kunnen aandragen.

Als humanistisch geestelijk verzorger begeleid ik in mijn huidige plaatsing vooral groepen. Ik verzorg samen met vijf protestantse en vijf katholieke en drie andere humanistisch geestelijk verzorgers vormingswerk op Vormingscentrum Beukbergen.

Militairen kunnen een keer per jaar een tweedaagse conferentie volgen op Beukbergen, bijvoorbeeld bij schakelmomenten in hun loopbaan: tijdens de opleiding van burger tot militair, als zij op uitzending gaan, of als zij terugkomen van een buitenlandse uitzending.
Daarnaast wordt een aantal themaconferenties aangeboden, zoals Zicht op je leven, Duel versus Dialoog, Het Socratisch Gesprek en Homoseksualiteit en de Krijgsmacht.

Een kernbegrip in de conferenties is wat mij betreft: bewustwording. Zelfbewustzijn maakt weerbaar. Zo gaat het bijvoorbeeld in de conferenties van de militairen in opleiding om bewustwording van wie je bent en wat je belangrijk vindt, hoe het is om in een groep te functioneren en wat werken bij defensie van je kan vragen. In de conferenties rond een uitzending komen de relatie met het thuisfront aan de orde, maar ook posttraumatisch stress syndroom en het risico van gewond raken of komen te overlijden.

Wat Jaap van Praag in Geestelijke verzorging op humanistische grondslag heeft geschreven over humanistisch geestelijke verzorging inspireert mij. Wat de geestelijk raadsman nodig heeft is volgens Van Praag een beroepsmatige toenadering, die wordt gekenmerkt door gelijkmatige toewijding, onbeperkt geduld, en een vertrouwen in de altijd weer mogelijke doorbraak van het menselijke in de mens, maar ook en vooral verwonderde belangstelling voor persoon en lot van de mens die keer op keer voor hem komt te staan.

Hoe andere mensen antwoorden op levensvragen zoeken en vinden, inspireert mij ook. In een contact met de ander is het mogelijk een diepe verbondenheid in het menszijn te ervaren. Waar de ander mee zit, gaat ook over mij, omdat wij beiden mens zijn. Wij staan beiden in het menselijke leven. De ander raakt mij daarin. En ik wil naast hem of haar staan. Twee andere waarden die in mijn leven en werk voorop staan, zijn vrijheid en verantwoordelijkheid. Een mens legt in mijn ogen verantwoording af aan zichzelf als het gaat over het leven dat hij of zij leidt: ben ik trouw aan mezelf en aan wat ik belangrijk vind? Leef ik in overeenstemming met wie ik ben?

Een mens is ten diepste vrij om te worden en te zijn wie hij of zij is. Dit houdt tegelijkertijd een opdracht in om daar bewust mee om te gaan, want vrijheid is geen vrijblijvendheid. En een mens leeft niet alleen, maar in verbondenheid met anderen en het leven. In dit samen leven dienen we er samen uit te komen en delen we ook verantwoordelijkheid over het gedeelde leven. Mijn uitgangspunt in het werk als geestelijk verzorger laat zich dan verwoorden in een motto: word wie je bent en gun anderen hetzelfde.